Произведения | Чалавек напрадвесніI толькі ў заключэнне нізкі, абавязанай сваім з'яўленнем знаёмству з адзінокай і, мабыць, глыбока нешчаслівай жанчынай,— адно чатырохрадкоўе, як павеў простага пачуцця, як уздых шкадавання аб мала-досці і каханні: Усё праходзе — і радасць, і мукі. Але будзеш мне помніцца ты,— Броўкі цёмныя, вузкія рукі I галоўкі радок залаты. Тут — адна з самых прывабных рыс Багдановіча: яго здаровая, насуперак уся-му, пушкінская, можна сказаць, прыхіль-насць да жыцця ва ўсіх пералівах яго ад-вечнай красы і хараства: I роўна мілымі зрабіцца Здалеюць яркі блеск і цень, Той дзень, што мае нарадзіцда, I знікшы дзень. Тым часам адно інтымнае прысвячэнне: «М. М. К.ІЦ — най» змяняецца другім: «Ане Анне Я-не ці Анне Р-не К-вой)...» Змена лірычных адрасатаў — гэта зме-на танальнасцей, альбо таго, што Багда-новіч неяк назваў. «душэўным тэмбрам» верша... Першая група вершаў («Цемень», «Ужо пара мне дадому збірацца...» і ін-шыя) 18 ледзь не поўнасцю засяроджана на рэфлексіі і хваробе. Другая, «Аніна», група, наадварот, дыхае натуральнасцю і паў-натой чалавечай «нормы». Нават метрычная «неўпарадкаванасць» гэтых вершаў, іх нязвычны для беларускай паэзіі блокаўскі верлібр часам здаюцца не столькі формай, колькі чалавечым дзеян-нем. Гэта — «пераналадка», вызваленне ду-шэўнай энергіі ў разліку на новае і ма-ральна больш мэтазгоднае яе скарыстанне ў будучым. Гэты верлібр — нібы сведчанне перамен, адчуванне далечы, якая яшчэ бу-дзе асвоена... Каханне змяніла Багдановіча. Але ці толькі яно?.. ёсць несумненная (але не груба просталінейная) узаемазалежнасць паміж напісанымі прыблізна ў 1915 годзе светлымі радкамі пра родную старонку: Беларусь, твой народ дачакаецца Залацістага, яснага дня. Паглядзі, як усход разгараецца, Сколькі ў хмарках залётных агня... |