Произведения | Загадка БогдановичаПершы ў зборнічку ідзе верш «Сонет», той, да якога эпіграфам пушкінскае: «Суровый Дант не презирал сонета». Паралель-нага беларускага варыянта да яго няма, калі не лічыць апошнія шэсць радкоў, дзе параўноўваецца працэс і сутнасць творчасці з метэорам, што крэсліць начное неба вог-неннаю дугой, «а ў глыбіні халодным аста-ецца». Маем мы тут справу з перакладам самастойнага верша, які не дайшоў да нас, ці рускую адвольную варыяцыю на тэму беларускага верша? Нам думаецца, усё ж з перакладам,— і вось чаму. У беларускім тэксце «Санета» цалкам выпалі першая част-ка верша, яго прадвыснова, тэза, у якой сцвярджаецца свядомы пачатак у творчасці: Поэт всегда обдуманно творит. В тот миг, когда вал чувства грудь вздымает, С мерилом ум холодный выступает: Он взвесит все, проверит, расчленит. У беларускім тэксце «Санета» —гаворка пра іншае: Прынадна ззяюць вочы да мяне; Чароўна усміхаючыся, губы Адкрылі буйныя бялеючыя зубы... Ласкавы шэпт... Гарачай хваляй мкне Кроў к сэрцу маяму. Мана ўсё або не? Ці верыць мілым абяцанкам любы? Мо гэта жар, пылаючы для згубы, Хавае сцюжу пад сабой на дне? |