ПАКЛІКАНЫ АДРАДЖЭННЕМ

Як і родны свой Край, які Максім Багдановіч параўноўваў не з пышнаю кветкай, а са сціплым дый самавітым васільком, уласны паэтычны лёс ён таксама ўспрымаў не ў бліскучым параўнанні з нечым кідкім і яркім, што можна адразу заўважыць, а з тым, да чаго трэба ўважліва прыглядацца (як да маленькай няяркай вясёлкі ўкруг месяца) і да чаго трэба падыходзіць з тонкай, настроенай на хараство душой. Калі ж прыгледзішся і адчуеш гэтае глыбіннае таямнічае хараство, то назаўседы ў душы застанецца яго прывабнае святло, яго ўзвышальная сут-насць.

ІРЫНА БАГДАНОВІЧ