Произведения Интересные ссылки | ПАЭЗІЯ МАКСIMА БАГДАНОВІЧАБацька паэта А. Я. Багдановіч у сваіх успамінах адзна-чаў што Максім звычайна пісаў або вечарам, або позна ноч-чу Як відаць, гэта быў час, калі з асаблівай сілай абваст-оаўся слых і зрок мастака,— улюбёны час, калі яго навед-вала муза. Дзень быў часам карпатлівай працы — даволі шырокая перапіска, чытанне, вучоба, апрацоўка напісанага з вечара і многае іншае зноў да вечара, калі ён зможа сказаць вершам: Прывет мой і табе, штодзённы рупны труд,— Гатуеш радасць ты ад творчаскіх мінут. (I, 221) Эксперыменты па вывучэнню моўных паводзін чалавека паказваюць, што яго рэакцыі на частыя стымулы (словы, склады, гукаспалучэнні і інш.) адрозніваюцца ад рэакцый на рэдкія стымулы 3. Гэта псіхалагічная асаблівасць адбіла-ся не толькі ў арыгінальнай творчасці Багдановіча, але і уплывала на выбар ім твораў для перакладу. Няцяжка заў-важыць, што пераважная большасць твораў, якія Багдано-віч перакладаў, не толькі тэматычна блізкая яму як паэту, але і па прыватнаму псіхалагічнаму вопыту, які непазбежна праступае ў іх слоўна-вобразнай структуры. Ілюстрацыяй да сказанага могуць служыць наступныя радкі з верша Ю. Святагора «Дзве песні», які М. Багдановіч выбраў для перакладу з многіх іншых: Я палямі іду, і нявесела мне, I гаруе душа у чужой старане. Але гляну навокала: тая ж зямля, Як і ў родным краю, разлягліся паля, Тыя ж зоркі гараць у глухой вышыне На чужой старане. А як песню пачуў, што над рэчкай звініць, Хваляй вольнай, жывой з-за курганаў бяжыць,— Я пазнаў, чагось свойскага многа у ей: Калісь чуў гэта ў песнях старонкі сваей... (I. 327) Багдановіч перакладаў многіх паэтаў. Аднак да верщау П. Верлена ён звяртаўся з асаблівай ахвотай, бо знаходз^ у іх блізкія да асабістай эмацыянальную атмасферу і харак. тар светаадчування. Прывядзём для ўзору пачатковыя рад. кі з перакладаў вершаў П. Верлена ў тым парадку, у якім яны змешчаны ў Зборы твораў М. Багдановіча (1968): Ціхі і сіні блішча над хатай Неба прастор... («Ціхі і сіні блішча над хатай») Сон цёмны ўсё мацнее... («Сон цёмны йсіі миинес») Слабне зо'лак, згарае... («Захад») Глянь: месяц бледны У лясу гарыць... («Глянь: месяц бледны») Покуль, зорка, ўранці твой Бледны бляск яшчэ зіяе... («Покуль, зорка, йранйі твой») Раяль цалуе тонкая рука У час вячэрні шэра-ружаваты... («Раяіь иалуе тонкая рука») У полі мрок, Нуда без краю... («У полі мрок») У полі дзікім і апусцелым Праходзяць ноччу дзве мары ў белым... («Сенгьшенгальная бяседа») Ноч. Дождж. Нябёс імгла. Абрысам цёмным рэжа Гатычны горад іх... («Ноч. Дождж. Нябес імгла...») |