ПАЭЗІЯ МАКСIMА БАГДАНОВІЧАУ большасці вершаў Верлена, перакладзеных Багданові-чам, выразна заяўляюць аб сабе прыкметы ночы. Вершау іншага плана, у якіх час не акрэслены, сярод перакладаў з Верлена менш, дзённых амаль няма 4. Факт гэты самым натуральным чынам суадносіцца з тым, што назіраецца ў творчасці Багдановіча. Гэту сувязь можна праса-ь асабліва выразна на прыкладзе аднаго з вершаў у перакладзе Багдановіча: Трэск дроў; газніцы блеск няяркі; за сталом Задумчыва сяджу з рукою пад віском; У вачах каханай знік пагляд мой; ціша хаты; Пара закрытых кніг, дымяшчайся гарбаты! Прыемна думаць мне, што дню ізноў канеи; Салодка стомлены, чакаю я вянеп, Гарачы шлюбны мрок, шалёнасць першай ночы... I тэта ўсё ісці з душы маёй не хоча, Хоць час жаданы ў даль нясе чарга прыгод Праз лютых месяцаў і скучных тыдняў ход. (I, 358) Пераклад вельмі блізкі да арыгінала — паэт, як звычай-на, імкнуўся захаваць па магчымасці і асаблівасуі гукавой арганізацыі, якая характэрна для верша Поля Верлена: Le foyer, la lueur, etroite de la lampe Трэск дроў, газніцы блеск няяркі... Сумежнае па асацыяцыі гучанне ў радку слоў «1а lueur» i «de la Іатре» як бы вар іруе фанемны рад слова «1а lu-тіёге» — «святло». У перакладзе М. Багдановіча яно замя-шчаецца гучаннем слоў «трэск» і «газніцы блеск». Тут вар -іруюцца іншыя фанемы, сярод якіх прыкметна вылучаецца «с» і блізкае да яго па гучанню «з». Аднак французскае слова «1а Ійтіёге» па-беларуску азначае «святло». Такім чынам, у перакладзе захаваны не толькі сэнс верша, але і прынцып гукапісу. Перакладаючы выдатнага французскага паэта, васем-наццацігадовы Багдановіч прайшоў добрую школу майстэр-ства. Аднак у арыгінальнай творчасці беларускага паэта есць вершы, якія сведчаць не столькі аб уплыве П. Верлена на яго творчасць, колькі аб пэўнай пераклічцы іх псіхалагіч-нага вопыту. Прывядзём адзін з іх (па жанру гэта верш у прозе): |