Ціха па мяккай траве

Сінявокая ноч прахадзіла;

Ціха з заснуўшых палян

Плыў у гару і знікаў,

Быццам дым сіневаты з кадзіла,

Рэдкі правідны туман;

Неба ўсю глыб ажывіўшы,

Патроху праз цемнь выглядалі

Зорак дрыжачых вянкі;

Конікі суха звінелі;

Шырэй разліваліся хвалі

Цёмнай, люстранай ракі;

Пала раса; у палёх

Загарэліся пацеркі мілых

Жоўта-чырвоных агнёў...

Час, калі трэба журыцца

Душою на свежых магілах

Пуста пранёсшыхся днёў.