РАМАНС

Quand luira cette йtoile, un jour,

La plus belle et la plus lointaine,

Dites-lui qu'elle eut mon amour,

O derniers de la race humaine.

Sully-Prudhomme *

(* Калі аднойчы засвеціцца гэтая зорка,

Найпрыгажэйшая і найдалейшая,

Скажыце ёй, што я кахаў яе,

О, апошнія з роду людскога.

Сюлі-Прудом)

Зорка Венера ўзышла над зямлёю,

Светлыя згадкі з сабой прывяла...

Помніш, калі я спаткаўся з табою,

Зорка Венера ўзышла.

З гэтай пары я пачаў углядацца

Ў неба начное і зорку шукаў.

Ціхім каханнем к табе разгарацца

З гэтай пары я пачаў.

Але расстацца нам час наступае;

Пэўна, ўжо доля такая у нас.

Моцна кахаў я цябе, дарагая,

Але расстацца нам час.

Буду ў далёкім краю я нудзіцца

Ў сэрцы любоў затаіўшы сваю;

кожную ночку на зорку дзівіцца

Буду ў далёкім краю.

Глянь іншы раз на яе, - у расстанні

Там з ёй зліём мы пагляды свае...

Каб хоць на міг уваскрэсла каханне,

яглянь іншы раз на яе...