СЛУЦКІЯ ТКАЧЫХІ

Ад родных ніў, ад роднай хаты

У панскі двор дзеля красы

Яны, бяздольныя, узяты

Ткаць залатыя паясы.

І цягам доўгія часіны,

Дзявочыя забыўшы сны,

Свае шырокія тканіны

На лад персідскі ткуць яны.

А за сцяной смяецца поле,

Зіяе неба з-за акна, —

І думкі мкнуцца мімаволі

Туды, дзе расцвіла весна;

Дзе блішча збожжа ў яснай далі,

Сінеюць міла васількі,

Халодным срэбрам ззяюць хвалі

Між гор ліючайся ракі.

Цямнее край зубчаты бора...

І тчэ, забыўшыся, рука,

Заміж персідскаго узора

Цвяток радзімы васілька.