ДА ВАГIТНАЙ

Ціха ідзеш ты, у нетрах дзіцёнка хадою калышаш,

Цёмнай і цёплай яму служыш калыскай цяпер.

Дзіцё, што ў коласе зярно,

Пад сэрцам у цябе ўсё спее,

І сэрца цёмнае святлее,

І шчырым робіцца яно.

Ужо нічога ў ім няма,

Адно ёсць – рупнае каханне,

Салодка-соннае бажанне,

Салодка-сонная дума.