Маркотна я чакаю

Маркотна я чакаю. Для чаго ты

Не выйдзеш з хаты ў жаркі поўдзень зноў?

Тады бы, пэўна, выціснулі боты

Па мяккаму асфальту рад слядоў.

I я, нявідны для цябе і бледны,

Не бачачы нічога ўкруг сябе,

Прыпаў бы к ім... I вось чакаю бедны:

Ці ж хутка з'явіцца канец журбе?