САНЕТ

Замёрзла ноччу шпаркая крыніца;

Твая пара, зімовая нуда!

Цяпер няма ўжо руху ні сляда,

I нават зверху слоем снег лажыцца.

Ды ўсё дармо, бо там, пад ім, струіцца

Магутная, жывучая вада.

Чакай! Яе йшчэ прыдзе чарада!

Здалее хваляў хор на вольны свет прабіцца.

Прыклаў я гэты сімвал да сябе,

Схіліўшыся ў надсільнай барацьбе,

I разгадаў прыроды роднай словы.

Як - прамаўчу, бо кожны з вас - паэт.

Рассейце ж самі лёгкі змрок прамовы,

Сваей душы туды пралліце свет!